Çöl

Bu seri, ıssız mekanlar aracılığıyla ıssızlığı araştırıyor. “Babamın Sandalyesi” ve “Odam” gibi başlıklar kişisel anılara işaret etse de, resimlerde figür yok; sadece geride bırakılmış, terk edilmiş veya yıkılmakta olan mekanlar görünür. İçerideki boşluk, dışarıya açılan manzarayla karşı karşıya geliyor.

Bu mekanlar doğrudan bir kayıp temsili değil; yokluğun mekânsal izleridir. Kullanılmayan bir sandalye, bir duvarın gölgesi, açık bir pencere veya bitmemiş bir bina, bir kişinin varlığını değil, geride bıraktığı sessizliği ifade eder. Mekânın kendisi konu haline gelir.

Burada ıssızlık sadece fiziksel bir boşluk değil, ressamın mekânın kendisiyle yüzleştiği bir alandır. Resimler, terk edilmişliğin içindeki zamansızlığı ve kırılganlığı ortaya çıkarmayı amaçlar. Figürün yokluğu hem kaybı hem de yaratım anının yalnızlığını ifade eder.